ഏകാന്ത നേരങ്ങളുടെ പകര്‍ത്തിയെഴുത്ത്. പുസ്തകവും പാട്ടും മടുപ്പിക്കുന്ന ചില നേരങ്ങള്‍. വാതിലില്‍ ഏകാന്തത മുട്ടുന്നു
പൊരിക്കും മുമ്പ് മീനിനെ വരിഞ്ഞു മുറിക്കുന്നതുപോലെ കുറച്ചു നാളായി ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഒരേകാന്തത ഉടലാകെ ഉപ്പുമുളകും തേക്കുന്നു. തിരക്കൊഴിയല്ലേ എന്ന് സദാ ആഗ്രഹിച്ചുപോവുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ഥമെന്നു കരുതിയ യാത്രകള്‍ മടുപ്പും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഒറ്റക്കാവുന്ന നേരങ്ങളെ ഭയന്ന് ഭയന്ന് നേരം വെളുത്തുപോവുന്നു.
എന്തു കൊണ്ടാവും ഇപ്പോഴിങ്ങനെ. ഒറ്റക്കാവുമ്പോള്‍ കൂടിക്കൂടി വരുന്ന നിശãബ്ദതയുടെ, മൌനത്തിന്റെ കൂട്ടപ്പൊരിച്ചില്‍ നേരിടാനാവാതെ പോവുന്നതു കൊണ്ടാവാം. പുതിയ കാലവും ജീവിതവും അപരിചിത ദേശവും വിതയ്ക്കുന്ന അന്യഥാ ബോധവുമാവാം.
എന്തായാലും, ഒന്നുറപ്പ്. ഏകാന്തത വിശക്കുന്ന നാക്കു നീട്ടി ഈ മുറിയിലേക്കുറ്റു നോക്കുന്നു. ഈ വീട്ടില്‍ മറ്റൊരാളുടെയും ശബ്ദമില്ല. പുറത്ത് കറങ്ങിത്തിരിയുന്ന കാറ്റില്ല. വേനലിന്റെ അവസാന ആസക്തികള്‍ നക്കിത്തുടച്ച മരങ്ങളില്‍ ഒരില പോലും അനങ്ങുന്നില്ല.
വെറുതെ കിട്ടിയ ഒരവധി ദിനം.മടുപ്പും ഏകാന്തതയും ചേര്‍ന്ന് പതിവു പോലെ ജുഗല്‍ബന്ദി. ആ ഇടനേരത്താണ് ഏകാകികളെക്കുറിച്ച ചിന്ത ആര്‍ത്തിരമ്പിയെത്തിയത്. ഒറ്റക്കാവലിനെ കുറിച്ച് എഴുതണമെന്നു തോന്നി. അടുത്ത പോസ്റ്റ് ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.
ഇത്തിരി എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മടുപ്പിന്റെ കൈ നീണ്ടു നീണ്ടു വന്നു വിരലുകള്‍ മടക്കി. ഒഴുക്കില്ലാത്ത വെറും കൃത്രിമത്വമായി മാറുകയാണോ എഴുത്തുമെന്ന ചിന്ത വന്നപ്പോള്‍ വാക്കുകള്‍ ബ്രേക്കിട്ടതുപോലെ നിന്നു. ബാക്കി കിടക്കുന്നവ മുറിഞ്ഞ പല്ലിവാലുപോലെ ഇടക്കെന്നെ നോക്കി.
രണ്ട്
അങ്ങിനെ രണ്ടു കവിതകള്‍. രണ്ടിലും ഏകാന്തത.
സ്മിതയുടെ കവിത ഒറ്റ എന്ന ഫീല്‍ മനോഹരമായി പകര്‍ത്തുന്നു.
തനിച്ചാണിരുത്തം
പാതികണ്ണടച്ചീ പകലിന്റെ
സൂചിയില്‍ നൂല്‍
കോര്‍ത്തുകോര്‍ത്തിരുട്ടിന്‍
തിരശ്ശീലചേര്‍ത്തു തുന്നും വരെ.
തനിച്ച് എന്ന വാക്കിന്റെ കൈ പിടിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ പല കരകളില്‍ നടക്കുന്നു. ഉറക്കം, ഇറക്കം, നടത്തം, ഇരുത്തം, മടക്കം എന്നിങ്ങനെ ഭിന്നാവസ്ഥകളെ ഏകാന്തതയുടെ തീ വെളിച്ചത്തില്‍ വായിക്കുന്നു. അവസാന വരികളില്‍ പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞുവരുന്ന മരണസന്ധി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദാര്‍ശനികമായ ഒരു തലത്തിലേക്ക് കവിതയെ ഉയര്‍ത്തുന്നു. വാക്കുകള്‍ വൈയക്തിക ഭാവം വെടിഞ്ഞ് കവിതക്കു മാത്രം ആവിഷ്കരിക്കാനാവുന്ന മറ്റൊരു തലം തൊടുന്ന മനോഹരാനുഭവം.
രാമൊഴിയുടെ കവിത ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ്. ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നവരുടെ മുറിയില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നത് ഇറങ്ങിപ്പോയവരുടെ ഗന്ധം. ഏകാകികളുടെ ഇരുട്ട് അവസാന വാക്കല്ല അവിടെ. ചോരച്ച ഇരുട്ടിനെ മുറിച്ച് ഏകാകിയായ ഒരമ്പിളി വരുന്നുണ്ട്.
ജനലിനപ്പുറം
ഇളം കടും പച്ചകള്‍, മഞ്ഞകള്‍.
കാറ്റ് പിടിക്കുന്നു, ഇലകളില്‍;
നിറങ്ങളുടെ ഉന്മാദം,
മണ്ണില്‍ നിഴല്പ്പൂരം.
അസാധാരണമായ ദൃശ്യപരതയാണ് ഈ കവിതയെ ആഹ്ലാദഭരിതമാക്കുന്നത്. വിഷ്വലുകള്‍ളുടെ പെരുമഴ. വാക്കുകള്‍ ദൃശ്യങ്ങളായി മറ്റൊരു ലോകം തീര്‍ക്കുന്നു.
ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ മൌനവും നിശãബ്ദതയും കട്ട പിടിച്ച ഇരുട്ടുമായി ഏകാന്തത നമ്മെ പൊതിയുന്നു.
ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്, തനിച്ചാവുന്നതിനെ കുറിച്ച ഈ കവിതകള്‍ വായിച്ചതോടെ, നേരത്തെ പാതി എഴുതി നിര്‍ത്തിയ ഏകാന്തതയിലേക്ക് വീണ്ടും മനസ്സ് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു. ഒന്നുമല്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ വാക്കിന്‍ നദിയില്‍ പൊങ്ങിക്കിടന്നു.
മൂന്ന്
രാത്രിയാണ്. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തൊരു പാതിര. മേശപ്പുറത്ത് പുസ്തകങ്ങള്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അവയില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ക്കാനാവാതെ ബാക്കിയായ അക്ഷരങ്ങള്‍. തീര്‍ക്കാനാവുന്നില്ല ഫിക്ഷനുകള്‍. പുതിയതും പഴയതുമായ കവിതകള്‍ വായിച്ചു തീരാതെ പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു.
പണ്ടിങ്ങനെയേ ആയിരുന്നില്ല. ഓരോ പേജുകളും ഉള്ളിനുള്ളിലേക്കു തുളച്ചു കയറുമായിരുന്നു. വാക്കുകള്‍ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി കലഹിച്ച് , ഓര്‍മ്മകളുടെയും ചിന്തകളുടെയും അജ്ഞാതമായ ശിഖരങ്ങള്‍ സ്പര്‍ശിക്കുമായിരുന്നു. എത്ര വൈകിയാലും വായിച്ചു തീരുമായിരുന്നു പുസ്തകങ്ങള്‍.
പാട്ടുമതെ. കേട്ടു കേട്ടു കൊതി തീരാതെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ അറകളില്‍ കറങ്ങിത്തിരിയും സ്വരങ്ങള്‍. ഹോസ്റ്റലുകളിലെ ഏകാന്ത രാവുകളില്‍ കേള്‍ക്കാനൊരു പാട്ടു പോലുമില്ലാതെ കൊതിച്ചുറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍, ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ടുകള്‍ തൊട്ടരികെ. പല കാലങ്ങളിലായി ശേഖരിച്ച സി.ഡികളില്‍നിന്ന് എയ്തു തറക്കുന്ന വരികളുമായി ഒരു ഗായകനും ഇറങ്ങി വരുന്നേയില്ല. ഒറ്റക്കാവുന്ന നേരങ്ങളില്‍ പാട്ടു കൊണ്ടു മാത്രം മുറിച്ചു കടന്നിട്ടുണ്ട്, നിസ്സഹായമായ ഏകാന്തതകള്‍.
എന്നിട്ടുമിപ്പോള്‍...വരികളും സ്വരങ്ങളും മുന്നില്‍ നിറഞ്ഞിട്ടും അവയൊന്നും തൊടാതെ. അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ ഒഴിവു ദിനത്തിന്റെ ബാക്കി നേരങ്ങളിങ്ങനെ, പാട്ടുകളില്ലാതെ, പുസ്തകങ്ങളില്ലാതെ ശൂന്യമായും പാഴായും.
നാല്
മൂന്ന് കൂട്ടുകാരും സമീപത്ത് പലയിടങ്ങളില്‍ ജോലിയുള്ളവര്‍. രാത്രി വൈകും അവരെത്താന്‍. ഇടക്ക് അവര്‍ യാത്രകളിലേക്കു ചുവടുമാറും. ആഴ്ചകളോളം മുറിയില്‍ തനിച്ചായിരിക്കും. ഏതൊക്കെയോ പരസ്യ ഏജന്‍സികളില്‍ കോപ്പി റൈറ്റര്‍ ജോലിക്കായി റെസ്യൂം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. വിളി വന്നിട്ടില്ല. അതേതു നിമിഷവും സംഭവിക്കാം. അതുവരെയുള്ള പിടിച്ചു നില്‍പ്പ് മാത്രമിത്. നിരാശയും ഏകാന്തതയും ചേര്‍ന്ന് പ്രതീക്ഷകള്‍ കെടുത്തുമ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരും പറയാറുള്ളത് ഇതു മാത്രം. ഒക്കെ ശരിയാവും. അതുവരെ ഇങ്ങനെ പോവട്ടെ.
കൂട്ടുകാര്‍ രാവിലെ ഓഫീസുകളിലേക്കു പോയാല്‍ പിന്നെ മുറിയില്‍ ഏകാന്തതയുടെ പക്ഷികള്‍ ചേക്കേറും. അവയുടെ ചിറകടി സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഉള്ളിലെ ശേഷിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷകളുടെയും നിറം കെടുത്തേണ്ടതാണ്. എന്നാല്‍, അങ്ങനെ ഉണ്ടായിട്ടേയില്ല. പാട്ടു കൊണ്ടും പുസ്തകങ്ങള്‍ കൊണ്ടും എളുപ്പത്തില്‍ അതിജീവിക്കുമായിരുന്നു അന്നേരങ്ങള്‍. കുളി കഴിഞ്ഞ് വൃത്തിയായി പുസ്തകങ്ങളിലേക്കു നടക്കും. വാക്കുകളില്‍നിന്ന് വാക്കുകളിലേക്ക് ഒരൊഴുക്ക്.
ചെറിയ നോട്ടു ബുക്കില്‍ അന്നന്നേരം തോന്നുന്നതെഴുതി വെക്കും. പിന്നീട് ഏറെ ഗുണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ആ നോട്ടുകള്‍. കവിതകളുടെ കടലില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍, അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ചില ബിംബങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റ് ഉള്ളകത്തേക്കു നടക്കും. എഴുതുകയായിരുന്നില്ല, വായിച്ചു കൂട്ടുകയായിരുന്നു അന്ന്.
ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞ ക്ഷീണനേരങ്ങളാണ് പാട്ടുകളിലേക്കു വഴി നടത്തുക. എം.എസ് ബാബുരാജായിരുന്നു അന്ന് ഉറ്റ ചങ്ങാതി. ഹാര്‍മോണിയത്തില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നെണീക്കുന്ന പ്രണയവും വിരഹവും ഉന്‍മാദവും ചേര്‍ന്ന് മുറിയുടെ ഏകാന്ത നേരങ്ങളെയാകെ മാറ്റി മറിക്കും.
അഞ്ച്
ഏകാന്തത കൊണ്ടല്ല ആ ദിനങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മയിലേക്കു തെറിച്ചുവന്നു നില്‍ക്കുന്നത്. അന്നനുഭവിച്ച അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെയും ഭാവിയെക്കുറിച്ച ആകുലതകളുടെയും പേരിലാവണം.
ഇപ്പോള്‍ അത്ര അരക്ഷിതമല്ല കാലം. അത്രയേറെ ആകുലതകള്‍ ചേര്‍ന്ന് വേട്ടയാടുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ സമയമുണ്ട്. ഒറ്റക്കിരിക്കാന്‍ സുന്ദരമായ ഇടമുണ്ട്. പുസ്തകങ്ങളും പാട്ടുകളുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും, മടുപ്പും ആവര്‍ത്തനങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് എന്റെ പുസ്തകം അടച്ചു വെക്കുന്നു. പാട്ടു പട്ടി അടച്ചു വെച്ചു പോവുന്നു.
ഇത് എന്റെ മാത്രം അവസ്ഥയാവില്ല. ഒരു പക്ഷേ, നമ്മളോരുത്തരും പല അളവില്‍ പങ്കു വെക്കുന്നത് അതു തന്നെയാവാം.
