ക്ലാസ്മേറ്റുകളെ എനിക്കിപ്പോള്‍ ഭയമാണ്

ക്ലാസ് മേറ്റ്സ് എന്ന സിനിമ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവരുതായിരുന്നു  
എന്നാണ്  ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്.  കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമുള്ള എല്ലാ 
കാമ്പസ് കൂടിചേരലുകളെയും അത് ഒരേ അച്ചിലേക്കു മാറ്റുന്നു. 

ആ സിനിമയുടെ തിരക്കഥയിലാണ് കൂടിച്ചേരലുകള്‍. 
സ്വാഭാവിക വികാരങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കും പകരം 
അതേ തിരക്കഥയിലെ വികാര വിചാരങ്ങള്‍. 

 ഏതാണ്ട് അതേ പോലെയുണ്ടായിരുന്നു  കാമ്പസ്. 
നീണ്ട ഇടനാഴികള്‍. പിരിയന്‍ ഗോവണി. അതേ ക്ലാസ് മുറി.
അവിടെ, ഭാര്യമാരും ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരുമായി രൂപം മാറിയ പഴയ കൂട്ടുകാര്‍. ഒപ്പം അവരവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. ഇനിയും കല്യാണം കഴിക്കാത്ത, നടക്കാത്ത ചിലര്‍ ഇത്തിരി കലിപ്പോടെ ഇടയില്‍. പിന്നെ അധ്യാപകര്‍. വിരമിച്ചവരും അല്ലാത്തവരും.
അതൊരു കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പഴയ സഹപാഠികളുടെ ഒത്തുചേരല്‍. ഏതൊക്കെയോ വഴികളില്‍ ചിതറിപ്പോയവര്‍  വീണ്ടും പഴയ ക്ലാസ് മുറിയില്‍ ഒത്തു കൂടുന്നു.
നാക് അക്രഡിറ്റേഷന്റെ ഭാഗമായും ക്ലാസ്മേറ്റ്സ് എന്ന സിനിമയുടെ സ്വാധീനഫലമായും നമ്മുടെ കാമ്പസുകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ പല വഴിക്ക് അരങ്ങേറുന്ന സവിശേഷമായ ഈ കലാപരിപാടിയില്‍ ഇതുവരെ ചെന്നു പെട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഗൃഹാതുരത്വവും കാമ്പസ് ഓര്‍മ്മയും ഉള്ളില്‍ ഇപ്പോഴും അത്രക്ക് പ്രഭ ചൊരിയാത്തതു കൊണ്ടാവുമോ എന്നറിയില്ല,ഇതിനു മുമ്പ് നടന്ന ഇത്തരം പരിപാടികളിലൊന്നും  തലവെച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇത്തവണ പതിവു ശ്രമം പാളി. ചങ്ങാതിമാര്‍ ജയിച്ചു!

അങ്ങിനെ, അതേ ക്ലാസ് മുറിയില്‍.
എല്ലാവരും അടിമുടി  മാറിയിട്ടുണ്ട്. പലരും നന്നായി തടിച്ചിരിക്കുന്നു. മെലിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു നടക്കാന്‍ ശേഷിയില്ലാതിരുന്ന പഴയ സഖാവിന്റെ തടി വല്ലാതങ്ങ് കൂടി. ഇപ്പോഴും നടക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടു തന്നെ.
തല്ലിപ്പൊളിയായി നടന്ന പലരും വലിയ നിലകളിലെത്തി. അന്നത്തെ മുറിമീശക്കാര്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ കട്ടിമീശയുടെ ഭാരം. നീണ്ട മുടിയുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരിക്ക് ഇപ്പോള്‍  ബോയ് കട്ടിന്റെ ചെറുപ്പം. അന്നത്തെ നാണം കുണുങ്ങി പെണ്‍പിള്ളാര്‍ ഏതാണ്ട് അതേ പോലെതന്നെ നാണം കുണുങ്ങുന്ന പാവം കുഞ്ഞുങ്ങളെ തനി പട്ടാളമട്ടില്‍ ഗൌരവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു!
വിദ്യാര്‍ഥി സംഘടനകളില്‍ സജീവമായുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരില്‍ ചിലര്‍  ഇപ്പോഴും പെതുരംഗത്ത് സജീവം. ചിലരൊക്കെ സര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാര്‍.  ചിലര്‍ ഭാര്യാപദവിയില്‍ ഒതുങ്ങി.
കണ്ടുമുട്ടല്‍ ചടങ്ങ് രസകരമായിരുന്നു. ഒരാള്‍ കുടുംബവുമൊത്ത് കടന്നു വരുന്നു. മറ്റു പലര്‍ ഓടിക്കൂടുന്നു. പിന്നെ ആലിംഗനങ്ങള്‍. കെട്ടിടം  കുലുങ്ങുമാറ് പൊട്ടിച്ചിരികള്‍. വിശേഷം പറച്ചില്‍. പിന്നെ അടുത്ത ആള്‍ക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്.
ചോദിക്കാനും പറയാനുമൊക്കെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍, അവയ്ക്കെല്ലാം ഒരേസ്വഭാവമാണോ എന്നു തോന്നിപ്പോയി. ഒരേ ചോദ്യങ്ങള്‍. ഒരേ ഉത്തരങ്ങള്‍. ഒരേ വടിവിലുള്ള ചിരികള്‍.  പരിചയപ്പെടുത്തലുകള്‍. ആമ്പ്രന്നോന്റെയും പെമ്പ്രന്നോത്തിയുടെ പഴയ വീരകഥകള്‍ കോമഡിക്കഥകളുടെ അകമ്പടിയോടെ തുരുതുരാ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടു.

അധ്യാപകര്‍  സംസാരിച്ചു. 
ഇടവിട്ട് വിദ്യാര്‍ഥികളും. പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍. തമാശകള്‍. സങ്കടങ്ങള്‍.
രാഷ്ട്രീയ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ മൂര്‍ഛിച്ച നാളുകളായിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ പഠനകാലം.  അവിശ്വാസത്തിന്റെയും പകയുടെയുമൊക്കെ ഒരന്തരീക്ഷം സദാ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. മിക്കവാറും ഉച്ചക്കുശേഷം ക്ലാസ് ഉണ്ടാവില്ല. സമരമോ അടിപിടിയോ ഏതാണ്ടൊക്കെ.
എന്നാല്‍, എല്ലാത്തിനുമടിയില്‍ നന്‍മയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയുമൊക്കെ ഒരു പ്രതലം  അദൃശ്യമായി നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു. കാലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് കണ്ടു മുട്ടിയതിന്റെ ശിഷ്ടം.  അന്നും ഞങ്ങളാക്കെ തമ്മില്‍ സ്നേഹം പോലെ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തന്നെ തോന്നിപ്പോവുന്നു.
പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പലരുടെയും ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ ആ കാലം ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറി വന്നു. അന്നു തല്ലിയവര്‍. തല്ലു കൊണ്ടവര്‍. മുങ്ങിയവര്‍. രാഷ്ട്രീയത്തില്‍നിന്ന് എന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായവര്‍. അങ്ങനെ പലരുടെയും ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകള്‍.
 ചിലര്‍ പഴയ കാലത്തിന്റെ വീരഗാഥകളാടി. പാലും തേനുമൊഴുകിയിരുന്ന മാവേലി നാടു പോലെയായിരുന്നു അതെന്ന്. ആരും നിഷേധിച്ചില്ലെങ്കിലും  കള്ളമാണ് ഇവയെന്ന് ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളകം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ ഊഴം വന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ആരെയും ഉപദ്രവിക്കില്ലെന്ന് വരുമ്പോഴേ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതിനാല്‍, ഇപ്പോഴത്തെ ചില കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് മാത്രം പറഞ്ഞെന്നു വരുത്തി പതിയെ തലയൂരി.
പ്രസംഗങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കലാ പരിപാടികളായിരുന്നു. പാട്ടുകള്‍. തമാശകള്‍. പണ്ട് മനോഹരമായി പാടിയിരുന്ന ചിലരൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടത്തില്‍. അതില്‍ ആണ്‍കുട്ടികളെല്ലാം പാടി. പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ആരുമെഴുന്നേറ്റ് പാട്ടായില്ല. അതിമനോഹരമായി പാടിയിരുന്ന ഉറ്റ ചങ്ങാതി  തൊട്ടടുത്ത് ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
'പാടിക്കൂടേ', ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
'എന്ത് പാട്ട്. ഞാനോ?' അവളുടെ മറു ചോദ്യം.
അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും കുട്ടിയും തൊട്ടരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ എന്നെങ്കിലും പാട്ടു പാടിയിരുന്നതായി അയാളോ മകളോ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലെന്ന് പെട്ടെന്ന് തോന്നി. വിവാഹം ചിലരുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലെ പാട്ടുകള്‍ കൂടി  കവര്‍ന്നെടുക്കുന്നുണ്ടാവണം പച്ച ജീവിതത്തിന്റെ കനം ഒരു പേപ്പര്‍ വെയ്റ്റു പോലെ പലപ്പോഴും പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഈണങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍ നിലയുറപ്പിക്കുന്നുണ്ടാവണം.

പിന്നെ ഭക്ഷണ നേരമായിരുന്നു. 
എത്രയോ കാലത്തിനു ശേഷമായിരുന്നു ഒന്നിച്ചുള്ള അത്തരമാരു വേള.  എല്ലാവരും പരസ്പരം വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുകയായിരുന്നു. തമാശകളും ചിരികളും ചേര്‍ന്ന് ഇലയിലെ ഭക്ഷണത്തിന് രുചി കൂടി.
കുറച്ചു കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പടിയിറക്കമായി. പല വഴികളിലേക്കുള്ള ചിതറല്‍.  ആണ്‍കുട്ടികളില്‍ ചിലര്‍ വീണ്ടുമൊരു ഒത്തു ചേരലിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു. കുടുംബത്തെ നേരത്തെ വിട്ട് ഒരു രാത്രി ഒന്നിച്ചു കൂടാനുള്ള തിരക്ക്. അതിനുള്ള കുപ്പികള്‍ നേരത്തെ തയ്യാറായിരുന്നു.
തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ നമ്പറുകള്‍ കുറേ കൂടി. പോക്കറ്റ് ഡയറിയില്‍ കുറേ ഇ മെയില്‍ ഐഡികള്‍. ഇനിയും കാണാമെന്ന അനേകം വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ കോളജ് പടവുകളിറങ്ങി ഒപ്പം പോന്നു.
ക്ലാസ് മേറ്റ്സ് എന്ന സിനിമ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവരുതായിരുന്നു  എന്നാണ്  ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്.  കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമുള്ള എല്ലാ കാമ്പസ് കൂടിചേരലുകളെയും അത് ഒരേ അച്ചിലേക്കു മാറ്റുന്നു. ആ സിനിമയുടെ തിരക്കഥയിലാണ് കൂടിച്ചേരലുകള്‍. സ്വാഭാവിക വികാരങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കും പകരം അതേ തിരക്കഥയിലെ വികാര വിചാരങ്ങള്‍.   ഞങ്ങളുടെ സംഗമത്തിനും ഇതില്‍നിന്ന് മോചനമുണ്ടായില്ല.

സംഗമം കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോള്‍ കുറേ കാലമായി.
  പരിപാടി കഴിഞ്ഞ ആദ്യ മാസം കുറേ   വിളികള്‍ വന്നിരുന്നു. ചിലതൊക്കെ തിരക്കുള്ള  നേരങ്ങളില്‍. അതു പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോള്‍ പലരുടെയും മുഖം ചുളിഞ്ഞിരിക്കണം. എന്നാല്‍,  പിന്നീട് തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോള്‍ അവരും തിരക്കുകളിലായിരുന്നു.
തിരക്കില്ലാത്ത സമയങ്ങളില്‍ വിളിച്ച ചില ചങ്ങാതിമാരോടൊക്കെ കുറേ നേരം സംസാരിച്ചു. എന്നാല്‍, വാക്കുകള്‍ പലപ്പോളും ഇടമുറിഞ്ഞു. അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിരിക്കാനുള്ള കോപ്പില്ലായിരുന്നു, പലപ്പോഴും. പഠന കാലത്ത് രാത്രി മുഴുവന്‍ സംസാരിച്ചിരുന്നവര്‍ക്ക് അഞ്ചു മിനിറ്റ് സംസാരിക്കുമ്പോഴേക്കും മടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഏറെ മാറിയിരുന്നു. അഭിരുചികളും രാഷ്ട്രീയ ബോധവും  താല്‍പര്യങ്ങളുമെല്ലാം. ആരും അംഗീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അത് പ്രകടമായിരുന്നു. ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കുമ്പോഴേക്കും ഈ മാറ്റങ്ങള്‍  ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വന്ന് കരിങ്കല്ലു പോലെ നിന്നു.
നാടിനെ മാറ്റണമെന്ന് കലശലായി പറഞ്ഞു നടന്ന ഒരു ചങ്ങാതി വിളിച്ചത് ഏതോ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് മാര്‍ക്കറ്റിങ് കമ്പനിയില്‍ അംഗത്വമെടുക്കാന്‍ പറയാനായിരുന്നു.  പുസ്തകങ്ങള്‍ക്ക് തീറെഴുതിയ  ചങ്ങാതി വല്ലതും വായിച്ച് എത്രയോ കാലമായെന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞു. മഴ പോലെ  കവിതയെഴുതിയിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്‍ ആളുകളെല്ലാം ഈ പണ്ടാര പുസ്തകം വായിച്ചിരുന്നിട്ടാണ് നാടു നന്നാവാത്തതെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെയങ്ങിനെ പലര്‍. നല്ല തിരക്കുള്ള സമയത്ത് വിളിച്ച് ചിലര്‍ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും വാചാലരായി. തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തെറിയായി. ഒഴിവു നേരങ്ങളില്‍ ഒത്തു കൂടി ഇത്തിരി മദ്യപിച്ച ആവേശത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ സംസാരങ്ങള്‍. മറ്റൊരു നേരത്ത് തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഇക്കാലത്ത് എന്ത് സംഗീതം എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു പലരും.
പരസ്പരം മനസ്സിലാവാന്‍ പോലും കഴിയാത്തത്ര അകലങ്ങളിലാണ് ഇപ്പോള്‍ കഴിയുന്നത് എന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ മാത്രം സഹായിച്ചു, പല വിളികളും. അതിനാല്‍, വിളികള്‍ പതുക്കെ നിലച്ചു.
ഇ-മെയില്‍ ഇന്‍ബോക്സില്‍  ഇപ്പോഴും വരാറുണ്ട് ചില ഫോര്‍വേഡഡ് മെയിലുകള്‍. ചിലപ്പോള്‍ ചില കുറിപ്പുകള്‍. മദ്യമാണ് അതെഴുതിച്ചത് എന്ന് മുഖത്തെഴുതി വെച്ചത്ര അരോചകമായ സാഹിത്യങ്ങള്‍. ഓര്‍മ്മ എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ തോന്നി ചിലരുടെ ഒഴിവു നേര വിനോദമായ കവിതകള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍.
 അങ്ങിനെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍. പണ്ടേ കൂടെ നടക്കുന്ന  ചില ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍ ഒഴിച്ച് മറ്റൊന്നും ഇപ്പോള്‍ ഒപ്പമില്ല.  സംഗമത്തിലൂടെ തിരിച്ചെത്തിയ ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സൌഹൃദങ്ങള്‍ ചില കാലാവസ്ഥകളില്‍  മാത്രം പൂക്കുന്ന പൂച്ചെടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ചില പ്രത്യേക അളവില്‍ മഞ്ഞും വെയിലും മഴയും വേണമതിന്. അതില്ലാതായാല്‍ അവ കരിഞ്ഞു പോവും. പണ്ടു കാമ്പസ് കാലത്ത് കാലാവസ്ഥ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എതിരും. അതിനാലാവണം വീണ്ടും മൊട്ടിട്ട കൂട്ടുകളൊന്നും തളിര്‍ക്കാതെ പോയത്. അതാരുടെയും കുഴപ്പം കൊണ്ടാവില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികത മാത്രമാണ് അതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയാനാവുന്നു.

അന്ധത ഒരു നിറമാണ്

അന്ധത മൂടിയ സഹജീവികളുടെ നിറങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തിരിഞ്ഞു നടത്തം

 അന്ധരുടെ ലോകം വെറുമൊരു കൌതുകമായി കുട്ടിക്കാലത്തേ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. അക്കാലങ്ങളില്‍ വായിച്ച ഏതൊക്കെയോ പുസ്തകങ്ങള്‍ നിക്ഷേപിച്ച ബോധം. കണ്ണു കാണാത്തവരുടെ ലോകം വല്ലാത്തൊരു വിസ്മയമായി ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു നാള്‍ കണ്ണടച്ച് വെറുതെ പടികളിറങ്ങി നോക്കി. മുട്ടനൊരു വീഴ്ചയായിരുന്നു ഫലം. ഉരഞ്ഞു പൊട്ടിയ മുട്ട് തടവിയിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്താണ് ആ വീഴ്ചയുടെ ഗുട്ടന്‍സെന്ന് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.എന്നാല്‍, അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങള്‍ പിന്നെയുണ്ടായില്ല.
അക്കാലത്ത് ഉള്ളില്‍ കുടിയേറിയ ഏതോ ഒരു റഷ്യന്‍ പുസ്തകത്തില്‍ കണ്ണു കാണാത്തൊരു പെണ്‍കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ റഷ്യന്‍ കഥകളിലെയും പോലെ നടാഷ എന്നോ മറ്റോ പേരുണ്ടായിരുന്ന ഒരുവള്‍.  ചിത്രകാരിയായിരുന്ന അമ്മയോട് അവള്‍ നിറങ്ങളെ കുറിച്ചന്വേഷിക്കുന്നതും മറ്റുമായിരുന്നു കഥ. 
സങ്കല്‍പ്പത്തില്‍ പല ലോകങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞ് ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാനന്ന്. മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാനാ കൂട്ടുകാരിയുമായി സഹവര്‍തിത്വം സ്ഥാപിച്ചു. വെള്ളാരങ്കണ്ണുകളും കടലാസു പോലെ വെളുത്ത തൊലിയുമൊക്കെയായി അവളെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍  സങ്കല്‍പ്പിച്ചെടുത്തു. എനിക്കറിയുന്ന ഭാഷയില്‍ ഞാനവളെ പൂക്കളുടെ ചുമപ്പും ഇലകളുടെ പച്ചയും ആകാശ നീലയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിലാവാത്ത റഷ്യന്‍ ഭാഷയില്‍ അവള്‍ തന്നെ നിസ്സഹായത ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. എന്നിട്ടും  നിറങ്ങളുടെ എനിക്കറിയുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ കുതൂഹലങ്ങള്‍ മാറി തുടങ്ങിയ ഏതോ കാലത്താണ്  അവള്‍ എന്റെ കാഴ്ചയില്‍നിന്നു മറഞ്ഞത്.  പുതിയ പുസ്തകങ്ങളില്‍നിന്ന് അതിലും കൌതുകകരമായ സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങളുമായി മറ്റു പലരും സങ്കല്‍പ്പ ലോകത്തേക്ക് വന്നതാവാം കാരണം. ആലീസും  സിന്‍ഡ്രല്ലയും അത്ഭുത വാനരന്‍മാരും ആലിബാബയും നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തനുമൊക്കെ  വെഞ്ചാമരം വീശുന്ന കൌതുകങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രയില്‍നിന്ന് ആ റഷ്യന്‍ പെണ്‍കുട്ടി ആരുമറിയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയതാവാനും  സാധ്യതയുണ്ട്. എന്തായാലും  പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളും ഭാവനാ ലോകങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് അവളെ കാണാത്ത വിധം എന്നെ ഏതോ ഒളിവിടങ്ങളില്‍ താമസിപ്പിച്ചു എന്നതാണ് നേര്. 

രണ്ട്

കാലമേറെ കഴിഞ്ഞ് കോളജ് പഠനകാലത്താണ് ആദ്യമായി യഥാര്‍ഥ അന്ധത മനസ്സിലാവുന്നത്. അവരുടെ ലോകങ്ങളിലെ നിഴലും വെളിച്ചവും പോലും പിന്നെ കണ്ടറിഞ്ഞു. 
ഹോസ്റ്റലിലെ താഴത്തെ നിലയിലെ ആദ്യ മൂന്ന് മുറികളില്‍ അന്ധ വിദ്യാര്‍ഥികളായിരുന്നു.  കട്ടിച്ചില്ലുള്ളതോ കറുത്തതോ ആയ കണ്ണടകളായിരുന്നു അവരുടെ മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചു വെച്ച അടയാള വാക്യങ്ങള്‍. അത് വായിച്ചും കണ്ടും പതിയെ ഞാനാ മുറികളില്‍ പതിവുകാരനായി. ഹോസ്റ്റലില്‍നിന്ന്കോളജിലേക്കു തപ്പിത്തടഞ്ഞു പോവുന്ന അവരെ ക്ലാസിലെത്തിക്കാന്‍  ഉല്‍സാഹം കാട്ടിയതോടെ അവരില്‍ പലരും അടുത്ത ചങ്ങാതിമാരായി. പല പേരുകളുണ്ടായിട്ടും അവരെല്ലൊം പല കാര്യങ്ങളിലും ഒരു പോലെയായിരുന്നു. അവര്‍ക്കു മീതെ അന്ധത വല്ലാത്തൊരു പുതപ്പ് എടുത്തിട്ടിരുന്നു.
ഹോസ്റ്റലില്‍നിന്ന് കോളജിലേക്കുള്ള വഴി ചെങ്കുത്തായ ഒരു കയറ്റമായിരുന്നു. ചെറിയ നടപ്പാതയുടെ ഇരു വശത്തും താഴ്ച്ചയാണ്. കണ്ണു കാണാത്തൊരാള്‍ക്ക് തീര്‍ച്ചയായും ദുര്‍ഘടമായ ആ വഴി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് അവര്‍ ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് പലപ്പോഴും അമ്പരന്നിട്ടുണ്ട്. കണ്ണു കാണുന്ന ഞങ്ങളിലാരും കൂട്ടില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിലും അവര്‍ കൂട്ടം ചേര്‍ന്ന് ആ വഴി നടന്നു കയറി കോളജിലെത്തി. വഴി തീരുന്നിടത്ത് വലിയൊരു മരം താഴേക്ക് കമ്പുകളാഴ്ത്തിയിരുന്നു. അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ കൃത്യമായി മറ്റെല്ലാവരെയും പോലെ അവര്‍ തല താഴ്ത്തി. കമ്പുകള്‍ തീരുന്നിടത്ത് തല ഉയര്‍ത്തി. 
 മൂന്ന് മുറികളിലെയും അന്ധരായ സുഹൃത്തുക്കള്‍ രാത്രി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു മുറിയില്‍  ഒത്തു ചേരും. രാത്രിയിലെ മടുപ്പിക്കുന്ന ചില നേരങ്ങളില്‍ ഞാനവരുടെ മുറിയില്‍ പോയിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. നന്നായി പാട്ടു പാടുന്നവരുണ്ടായിരുന്നു അവരില്‍. നല്ല രസികന്‍ പാട്ടുകളും തമാശകളുമൊക്കെയായി സന്തോഷകരമായ നേരങ്ങള്‍.
എന്നാല്‍, അത്ര നല്ല സ്വീകരണമായിരുന്നില്ല ആദ്യ കാലങ്ങളില്‍ ആ മുറികളില്‍ എനിക്കു ലഭിച്ചത്. ചെവി പൊട്ടുന്ന തെറികളാലാണ് അവരെന്നെ അഭി സംബോധന ചെയ്തത്. ആദ്യമൊക്ക എനിക്കതില്‍ അമ്പരപ്പായിരുന്നു പിന്നെ കാര്യം പിടികിട്ടി. കാഴ്ചയില്ലായ്മയേള്‍ അവരെ അലട്ടിയത് മറ്റുള്ളവരുടെ സഹതാപമായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ പോലെയാണ് തങ്ങളുമെന്ന് കാണിക്കാനുള്ള കുറുക്കു വഴിയായിരുന്നു ആ തെറിയുല്‍സവങ്ങള്‍.  അതേ തെറി തിരിച്ചു വിളിക്കാനും ആര്‍ത്തു പാടാനും ഞാനും പഠിച്ചതോടെ പ്രശ്നമവിടെ തീര്‍ന്നു. പിന്നീടുള്ള നാളുകള്‍ പല തരം കഥകള്‍ കൊണ്ടും തമാശകള്‍ കൊണ്ടും മുറി കൊഴുത്തു.

മൂന്ന്

  വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിത കഥകള്‍. പല സമയത്തു വന്നു പെട്ട അന്ധതയുടെ ഊരാക്കുടുക്കുകള്‍ തമാശയെന്നോണം അവര്‍ പറഞ്ഞൊഴിച്ചു. 
ബാബു പണ്ടേ അന്ധനാണ്. ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ അവന്റെ കണ്ണില്‍  ഇരുട്ടാണ്. അന്ധനെന്ന പരിഗണനയോടുള്ള വിദ്വേഷം ഊട്ടി വളര്‍ത്തുന്നതായിരുന്നു  വീട്ടിലെ സാഹചര്യം. ജീവിതം മുഴുവന്‍ തന്റെ കാഴ്ച ഇരുട്ടു തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് അവനുറപ്പായിരുന്നു. അത് സ്വാഭാവികമെന്നോണം അവന്‍ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു.
അനില്‍ ഒരു ദുരന്ത കഥാപാത്രമാണ്. അഴിക്കുന്തോറും കുതറി മാറുന്ന  വല്ലാത്തൊരു കുരുക്കായിരുന്നു അവന് അന്ധത. രണ്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ വന്നൊരു പനിയാണ് അവന്റെ കാഴ്ച അടച്ചു കളഞ്ഞത്. അതിനു ശേഷമുള്ള എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇരുട്ടിലായിരുന്നു അവന്‍. പത്തില്‍ നല്ല മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിയ അവന്  നേത്ര ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താന്‍ സ്ഥലത്തെ ഒരു കലാ സമിതി മുന്നിട്ടിറങ്ങി. കാര്യങ്ങള്‍ അതിന്റെ വഴിക്കു നടന്നപ്പോള്‍ അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ കാഴ്ച മങ്ങിത്തെളിഞ്ഞു.
 പിന്നീടുള്ള മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അവന്‍ പൂവും ആകാശവും കൊതിയോടെ കണ്ടു നടന്നു. പേരുകേട്ടൊരു സംഗീത കോളജില്‍ ഡിഗ്രിക്ക് അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടി.  ക്ലാസ് തുടങ്ങുന്ന ആഴ്ച അവന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വീണ്ടും ദുരന്തമെത്തി. സഹോദരനൊപ്പം ബൈക്കില്‍ പോവുമ്പോള്‍ ഒരപകടം. തലയിടിച്ചു വീണ അവന്‍ കണ്ണു തുറന്നത് അന്ധതയിലേക്കായിരുന്നു. അതിന്റെ സങ്കടത്തില്‍ അവനൊരു വര്‍ഷം പഠിക്കാനേ പോയില്ല. പിന്നെ, ഞങ്ങളുടെ കോളജിലേക്ക് കട്ടിക്കണ്ണടയുമായി അവനെത്തി. കാഴ്ച  ഒളിച്ചു കളിനടത്തുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഇനിയൊരു ശസ്ത്രക്രിയ താങ്ങാനാവില്ലെന്ന് ഡോക്ടര്‍ മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയതിനാല്‍ സമ്പൂര്‍ണമായ ഒരിരുള്‍ ജീവിതത്തിന് മനസ്സ് പാകപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു അന്നവന്‍.
സുരേഷും അരുണുമെല്ലാം ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഇതേ അനുഭവത്തിന്റെ പല വഴികള്‍ പങ്കുവെച്ചു. സൈമണിന്റെ കഥ എന്നാല്‍, വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.  യു.പി സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് കണ്ണു കാണുന്നവരുടെ പട്ടികയില്‍നിന്ന് അവന്‍ പുറത്തായത്. ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞ് വീടിനടുത്തുള്ള സ്കൂളിലേക്ക് ആഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു അവന്‍. കുറച്ചു ചെന്നപ്പോള്‍ പൊടുന്നനെ രാത്രിയായതു പോലെ തോന്നി. പെരു മഴയുടെ വരവാണെന്ന് ആദ്യം തോന്നി. പിന്നെ, രാത്രിയായെന്നും.  മുന്നില്‍ വന്ന ആരോടോ അവന്‍ ഇതെന്തേ ഇത്ര  വേഗം രാത്രിയായത് എന്ന് ചോദിച്ചു. അതിനു കിട്ടിയ ഉത്തരം പിന്നയവനെ അന്ധരുടെ പട്ടികയില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി.
സങ്കടത്തിന്റെ വല്ലാത്തൊരു പുഴ നിശãബ്ദമായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ മുറികളില്‍. എന്നാല്‍, അതവര്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. സന്തോഷത്തിന്റെ ആരവങ്ങളിലാണ് തങ്ങളെന്ന് സദാ സമയവും ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ തെറി വിളികളും പാട്ടുകളും കൊണ്ടൊരു മതില്‍ അവര്‍ സദാ ചുറ്റും പണിതു.

നാല്

 

 പി.ജിക്ക് വിദൂര നഗരത്തിലെ മറ്റൊരു കോളജിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവസ്ഥകള്‍ മാറി. യൂനിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്റ്റലില്‍ അന്ധിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിയെ പതിയെ പഴയ മുറികള്‍ വല്ലപ്പോഴും മനസ്സിലെത്തുന്ന സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ്മ മാത്രമായി.
അവസാന വര്‍ഷ പരീക്ഷയുടെ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലായിരുന്നു സര്‍വകലാശാലാ കലോല്‍സവം. എന്തോ ആവശ്യവുമായി കലോല്‍സവ വേദിയില്‍ ചെന്ന് തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ ആ സംഭവമുണ്ടായി.
നല്ല തിരക്കായിരുന്നു റോഡില്‍. ചങ്ങാതിയോട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ ആരോ എന്റെ പേര് ഉച്ചത്തില്‍  വിളിക്കുന്നത് കേട്ടു. നല്ല പരിചയമുള്ള ശബ്ദം. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ കുട്ടികളുടെ തിരക്കിനിടയില്‍ അനില്‍. മറ്റ് രണ്ട് അന്ധരുടെ കൈ പിടിച്ച് റോഡരികില്‍ നില്‍പ്പായിരുന്നു അവന്‍.
ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ കൈപിടിച്ചപ്പോള്‍ അവനെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവനെ എന്നിലേക്ക് ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.
'എങ്ങിനെ കണ്ടു പിടിച്ചു നീയെന്നെ'-ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
കണ്ടല്ല, കേട്ടുപിടിച്ചു. നിന്റെ ഒച്ച കേട്ടാല്‍ എനിക്കറിഞ്ഞു കുടേ എന്നവന്‍ ഒറ്റപ്പെയ്യല്‍.

സത്യത്തില്‍ അവന്‍ എന്റെ നഗരത്തില്‍ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചകലെയുള്ള ഒരു ബി.എഡ് കോളജില്‍. അവിടെ നിന്ന് ലളിതഗാന മല്‍സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ എത്തിയതാണ്. അന്നേരമാണ് എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
എന്താണ് അവനോടു പറയേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
അവനെ കൂട്ടി ഞാന്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയലേക്കു പോന്നു. പരീക്ഷാ പഠനത്തിനായി തയ്യാറാക്കി ചുവരില്‍ പതിച്ച ടൈംടേബിളിനു താഴെ അവനെയിരുത്തി ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു. പിന്നെ, പിറ്റേന്നത്തെ പരീക്ഷക്ക് പഠിക്കേണ്ട പാഠങ്ങള്‍ മറന്ന് അവന്റെ പഴയ പാട്ടുകള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു കേട്ടു. 

ഒറ്റ മുറിയുടെ ഭൂഖണ്ഡം

സ്വന്തം മുറിയെക്കുറിച്ച് ചില വിചാരങ്ങള്‍. ഇല്ലാതാവുന്ന മുറികളുടെ മുറിവുകള്‍. ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ചില മുറികളുടെ
ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍

ഒന്ന്

യൂനിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്റ്റലില്‍ പോയി. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം. ജോലിയുടെ ഭാഗമായ യാത്രയുടെ തിരക്കുകള്‍ക്കിടെ വീണു കിട്ടിയൊരു ഇട നേരത്ത്. അതേ ഹോസ്റ്റല്‍. കാറ്റുപോലെ ശബ്ദങ്ങള്‍.  ടിവി മുറിയില്‍ നിന്ന് ക്രിക്കറ്റിനൊപ്പം പ്രസരിപ്പിക്കുന്ന ആരവങ്ങള്‍. അതേ ഗോവണി. അതേ മഞ്ഞ നിറം.
കാലുകള്‍ രണ്ടാം നിലയില്‍ ഇടത്തേ അറ്റത്തെ വിശാലമായ ഇടനാഴിയിലൂടെ ചലിച്ചു. അത്ര മേല്‍ സ്വാഭാവികമായി ആ മുറിയുടെ മുന്നില്‍ ചെന്നു നിന്നു. മുറിയുടെ വാതിലിനു മുകളില്‍ വലിയ അക്ഷരത്തില്‍ "വെയില്‍" എന്ന് ചുവപ്പു നിറത്തില്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് ഞാനിട്ട അതേ പേര് മറ്റാരോ തുടരുന്നു.
വാതിലില്‍ മുട്ടി. കുറ്റിത്താടിയും വട്ടക്കണ്ണടയുമുള്ള നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. അപരിചിതത്വം വകവെക്കാതെ അകത്തേക്കു ചെന്നു. "പണ്ട് ഇതെന്റെ മുറിയായിരുന്നു"^പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണുകള്‍ സൌഹാര്‍ദത്തോടെ വന്നു മുട്ടി. ചെറു ചിരിയോടെ അവന്‍ ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.
 പേരു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ ചിരിച്ചു. "കേട്ടിട്ടുണ്ട്".
ഹോസ്റ്റലിലെ പല തലമുറകള്‍ കടന്ന് പ്രവഹിക്കുന്ന നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകള്‍ അവന്‍ കേട്ടുകാണണം. ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും കേട്ടിരുന്നു, കടന്നു പോയവരുടെ വീര കഥകള്‍. പുതിയ കഥയില്‍ ഞാനൊക്കെ കഥാപാത്രമായിരിക്കണം.
മുറി അതേ പടി. ജാലകത്തിനരികെ  മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തിയിട്ട പുസ്തകങ്ങള്‍. ചുവരില്‍, വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളില്‍നിന്ന് ഉള്ളിലേക്കു വന്ന ഏതോക്കെയോ ഉദ്ധരണികള്‍. കവിതകള്‍. ചിത്രങ്ങള്‍. മേശക്കരികെ, പരീക്ഷക്കായുള്ള ഒരുക്കങ്ങളുടെ  ശേഷിപ്പുകള്‍. ആ മേശയിലിരുന്നാല്‍ ഗേറ്റിനപ്പുറത്തെ റബര്‍ തോട്ടം കാണാം. മുറിയോടു ചേര്‍ന്ന് പുറത്ത് പന്തലിച്ച വലിയ മരത്തിന്റെ ഒരു ചില്ല ജനലിനോടു ഉരുമ്മി നില്‍ക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കളായി. എന്റെ അതേ ക്ലാസിലാണ് അവനും. ഒരു പക്ഷേ, ഞാനിരുന്ന അതേ കസേരയിലാവും. പറഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍, വിശേഷങ്ങളേറെ. ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചിലെ പലരെയും കുറിച്ച കഥകള്‍ അവനറിയാം. അവരെക്കുറിച്ചൊക്കെയായി അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍. അതങ്ങിനെ നീണ്ടു.
ചുവരിലെ ലിഖിതങ്ങള്‍ വായിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. പല നേരങ്ങളിലെ തോന്നലുകള്‍ അക്ഷരങ്ങളായി ചുവരില്‍. കവിതകള്‍. ഉദ്ധരണികള്‍. ആത്മാവ് കടഞ്ഞ  ഏതോ പ്രണയത്തില്‍നിന്ന് നാടു കടത്തപ്പെട്ടവനാണ് അവനെന്നു തോന്നി. നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച അനേകം വരികള്‍ ചുവരില്‍. പ്രണയത്തിന്റെ കപ്പല്‍ച്ചേതങ്ങള്‍.
ഏറെ സമയം അവിടെ ഇരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു.
"മുറി അതേ പോലെയുണ്ട്. പണ്ടത്തെ അതേ പ്രാന്ത്. നമ്മളൊക്കെ ഏതാണ്ട് ഒരേ പോലെ തന്നെയാണ്"-വെറുതെ അവനോടു പറഞ്ഞു.
"ഞാന്‍ വരുമ്പോഴും ഇത് ഇങ്ങിനെ തന്നെയായിരുന്നു"-അവന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. മുറയില്‍നിന്നിറങ്ങി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അപരിചിതരായ അനേകം പേരെ കണ്ടു. പുതിയ തലമുറ. അവരുടെ ചെവികളിലെല്ലാം മൊബൈല്‍ ഫോണുകള്‍. ഒരു പക്ഷേ, അതൊക്കെയാവാം പ്രധാന മാറ്റങ്ങള്‍.

രണ്ട്

ഹോസ്റ്റലില്‍നിന്ന് ബസ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ആ മുറിയായിരുന്നു. അതിന്റെ പുരാതനമായ ശാന്തി. ഏത് ഭൂമി കുലുക്കങ്ങളിലും അഭയമേകിയ അതിന്റെ സാന്ത്വനം. എവിടെ ചെന്നാലും ആ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തണമായിരുന്നു.  വാതിലടച്ച് അതിനകത്തായാല്‍  കാര്യങ്ങളൊക്കെ നേര്‍വഴിക്കാവും. 
എല്ലാവര്‍ക്കുമുണ്ടാവും ഇതു പോലൊരു മുറി. വിര്‍ജീനിയ വൂള്‍ഫ് പറഞ്ഞ "എ റൂം ഓഫ് വണ്‍സ് ഓണ്‍".  കാമ്പസ് കാലത്തു മാത്രമല്ല, എല്ലാ കാലത്തേക്കും നമുക്ക് മാത്രമായ ഒരിടം. കടലിളക്കങ്ങളില്‍നിന്ന് കയറി നില്‍ക്കാന്‍ ഒരിടം.  നമ്മുടെതു മാത്രമായ മഴയും വെയിലും മഞ്ഞുകാലവും അറിയാനും കാത്തു വെക്കാനുമുള്ള ഒരിടം. ഉറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലം മാത്രമല്ല അത്. സ്വപ്നം കാണാന്‍, സങ്കടപ്പെടാന്‍, നമ്മുടേതു മാത്രമായ രഹസ്യങ്ങളില്‍ ഊഞ്ഞാലാടാന്‍ ഇടമുള്ള തുരുത്ത്.  അവിടെ നമുക്ക് ആരെയും ഗൌനിക്കാനില്ല. ആരുടെ ഇടപെടലുമില്ലാതെ സ്വയം അറിയാനും കാത്തു വെക്കാനുമുള്ള സാധ്യത സദാ നമ്മുടെ മുന്നില്‍.
അക്ഷരാര്‍ഥത്തിലുള്ള മുറി തന്നെ വേണമെന്നില്ല ആ ഇടം സഫലമാക്കാന്‍. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കാന്‍ സ്വന്തം ഉള്ളകത്ത് തുറക്കുന്ന നമ്മുടേതു മാത്രമായ ഇടവുമാവാം അത്. പൂട്ടും വാതിലുകളുമില്ലാതെ മനസ്സില്‍ നാം ബാക്കി നിര്‍ത്തുന്ന സ്വപ്നസ്ഥലി. അങ്ങിനെയൊരു ഇടമില്ലാതെ നമ്മളിലാര്‍ക്കാണ് ജീവിതം അലക്കിത്തോര്‍ത്തിയ വികാരങ്ങളെ  തിരിച്ചു പിടിക്കാനാവുക.

മൂന്ന്

കാമ്പസ് കാലത്ത് ഹോസ്റ്റല്‍ മുറികളിലും വാടക വീടുകളില്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വന്തമാക്കിയ മുറികളിലുമായിരുന്നു പൊറുതി. ഒറ്റക്കൊരു മുറി അത്യാവശ്യമായിരുന്നു. ബിരുദ പഠന കാലത്ത് മുറിയില്‍ രണ്ട് പേരുണ്ടായിരുന്നു. സഹമുറിയന്‍ വീട്ടിലേക്കു പോവുന്ന അപൂര്‍വം ദിവസങ്ങള്‍ ഉല്‍സവങ്ങളായിരുന്നു. സ്വന്തം മുറിയുടെ അധികാര പരിധിയില്‍ ആറാടി കൊതിമാറില്ല. അവധി കഴിഞ്ഞ് സുഹൃത്ത് തിരിച്ചെത്തുക, തിമിര്‍ത്ത് മറിച്ചിട്ട മുറിയുടെ കരിമ്പിന്‍ തോട്ടത്തിലേക്കായിരിക്കും.
ബിരുദാനന്തരം ചെന്നെത്തിയ സര്‍വകലാശാല ഹോസ്റ്റലില്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോ മുറിയുണ്ടായിരുന്നു.  ചെന്നയുടന്‍ മുറിക്ക് പേരിട്ടു. 'വെയില്‍'. പഴയ വാടക വീടിനിട്ട പേര്. മുന്‍ഗാമി ബാക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങളും കടലാസു കഷണങ്ങളും പുറത്തേക്കു കളഞ്ഞ് മുറി പൂര്‍ണമായും സ്വന്തമാക്കി. കട്ടിലും മേശയും സ്ഥാനം മാറ്റി. ചെറിയ ഷെല്‍ഫില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ നിരത്തി വെച്ചു. പിന്നെ വന്നു, വാക്കുകളില്‍ തീയുള്ള വര്‍ഷങ്ങള്‍. കാമ്പസിന്റെ ഒഴുക്കില്‍ പല കരകളിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുമ്പോഴും രാത്രി ഭദ്രമായി മുറിയുടെ സുരക്ഷയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. രാത്രികളില്‍ അത്താഴത്തിനുശേഷം ചങ്ങാതിമാര്‍ നിരന്നിരുന്ന് കഥകള്‍ക്കു പിന്നാലെ കഥകള്‍ കെട്ടി. തീരാത്ത തര്‍ക്കങ്ങളും ചര്‍ച്ചകളും പാതിരാവോളം നീണ്ടു. എത്രമാത്രം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്! 
സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും സ്വകാര്യങ്ങളും കണക്കില്‍പെടാത്ത രഹസ്യങ്ങളും ആ മുറിയില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടി. ഉറക്കമിളച്ചിരുന്ന് വായിച്ച കാലം.വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും വിഷയങ്ങളുടെ സ്വഭാവവുമെല്ലാം മാറിയത് ആ മുറിക്ക് മാത്രമേ മനസ്സിലായുള്ളൂ. മുറിക്കറിയാമായിരുന്നു, ഉള്ളില്‍ വീശിയടിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകള്‍. പെയ്യാതെ പോവുന്ന മഴക്കാറുകള്‍.  എത്ര എഴുതിയാലും ശരിയാവാത്ത കവിതകളുടെ വ്യാകരണം.
കാമ്പസിന്റെ തണലില്‍നിന്നിറങ്ങി ജീവിതത്തിന്റെ വെയിലിലേക്ക് ചെന്നപ്പോഴും ഏറെക്കാലം ഒറ്റ മുറികള്‍ കൂട്ടു പോന്നു. പല ജോലിസ്ഥലങ്ങള്‍. കിടക്കാനുള്ള മുറിയാണ് ആദ്യം ഒപ്പിക്കുന്നത്. ഒറ്റക്കൊരു മുറി വേണം.
പല മുറികളിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ മുറിവുകള്‍ പൂത്തതും കരിഞ്ഞതും. ഒററക്കായ നേരങ്ങളില്‍  മുറിയോട് മിണ്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ടു കേട്ട് ഇളം കാറ്റു പോലെ പറന്നിട്ടുണ്ട്.  പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരങ്ങളില്‍ എത്തുന്ന സ്വപ്നങ്ങളില്‍ അനേകം കടലുകള്‍ താണ്ടിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനങ്ങിനെ ഇത്രകാലം.

നാല്

ഇപ്പോള്‍ ഒറ്റ മുറിയിലല്ല. വീടിന്റെ ഇസ്തിരിയിട്ട കുലീനതയില്‍. ഒപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ നേരമില്ലാത്ത നെട്ടോട്ടങ്ങള്‍. വൈകിയെത്തുന്ന ഉറക്കങ്ങള്‍. വായനയുടെ ഇടമുറിഞ്ഞു. പുസ്തകങ്ങള്‍ ഷെല്‍ഫുകള്‍ക്കു മാത്രമുള്ളതാവുന്നു. പാട്ടു പെട്ടിയില്‍നിന്ന് ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറത്തു വരാറേയില്ല. നേരമില്ലാത്ത നേരങ്ങള്‍.
എങ്കിലും, ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് ഉള്ളിലൊരു മുറി. പൂര്‍ണമായും സ്വന്തമായ ഒരേ ഒരിടം. അവിടെയുണ്ട് കണ്ണാടിയില്‍ കാണുന്നതു പോലെ സുതാര്യമായ ഒരു ഞാന്‍. ഒട്ടും ഏച്ചു കൂട്ടലുകളില്ലാത്ത, നിത്യജീവിതത്തിന്റെ വേഷം കെട്ടലുകളില്ലാത്ത ഒരാള്‍. അവിടെ മാത്രമാണ് നാം  നമ്മളാവുന്നത്.
എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, നിങ്ങള്‍ക്കുമുണ്ടാവും അങ്ങിനെ ഒരൊറ്റ മുറി. അതിന്റെ ഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ തിരയടിക്കുന്ന വികാരങ്ങള്‍.